Babyville

Z kwartalnych notek płynnie przechodzimy do rocznych, a kolejnej należy spodziewać się w roku 2020 (w którym to zapewne będę kurwić na polski system edukacji i egzaminy sześcioklasisty, for sure, ewentualnie oznajmię, że właśnie zostałam babcią). A nie, przepraszam, przecież w międzyczasie trzeba zaliczyć koniec świata. Nie sądzę, żeby blogi były jak karaluchy i przetrwały wszystko, więc pozostaje ten, no, CARPE DIEM i  liczne mądrości życiowe generowane przez Paulo Coelho (coś tam coś tam usiadła i zapłakała).

Co ja tu chciałam, a. Chciałam napisać, że pisać długich form już nie potrafię. Ni chuja. Za to nadal klnę jak szewc, więc macierzyństwo BYNAJMNIEJ nie łagodzi obyczajów, a śmiem twierdzić, że wręcz przeciwnie. Na szczęście pierwszym słowem Antoniego okazała się być LAMPA, a umówmy się, że mogło być dużo dużo gorzej.  Poza tym ta lampa to przypadek i miał na myśli MAMA, a że gapił się przy tym w sufit? Tłumaczę rewerencją dla pani matki.

No masz, a ja znowu o moim dziecku, a tu tyle interesujących tematów dookoła... (chwilowo straciłam wątek, gdyż telewizor powiedział do mnie REFORMUJ SWOJĄ PUPĘ, a ja nie chcę, gdyż rozłożysty zad to mój znak firmowy, bez niego nie byłabym sobą, z reform preferuję likwidację KRUS, na przykład, ale rozumiem, że łatwiej zreformować nawet największą dupę, niż narazić się koalicjantowi. W sumie tłumaczyłoby to jędrne zadki Tuska i posła Nowaka - nie mogą mnie za to pozwać, nie? Jakby co, to jestem ubogą staruszką zbierającą chrust, olaboga. Z jedenastomiesięcznym synem na plecach).

No właśnie. Za trzy dni JEDENASTOMIESIĘCZNYM. Więc Państwo wybaczą, ale inne tematy zeszły na drugi plan.  Gdybym potrafiła pisać o macierzyństwie, pisałabym. Niestety trochę mi się to wszystko wymyka. Z nadejściem ery Antoniego w naszym życiu zmieniło się wszystko. Ja wiem, że teraz en vogue jest głoszenie, że jak to, ALEŻ MON DIEU, dziecko nic w moim życiu nie zmieniło i OCZYWIŚCIE mnie wcale nie ogranicza (hence noworodki w epicentrum niedzielnego sajgonu w centrum handlowym Plaza),  no i dobrze, was miłe panie nie ogranicza, mnie jednakowoż tak, jak cholera.

I nie chodzi tu wcale o uwiązanie fizyczne (po czterech miesiącach bez snu – i jak mówię bez snu, to mam na myśli BEZ SNU, za to z dzieckiem u piersi co 60 minut – bez wyrzutów sumienia nabiłam Antoniego w butelkę, zatrudniłam nianię na kilka godzin w tygodniu i odzyskałam swoje cycki dla siebie), ale psychiczne. No cholera, jakby nie było, to jest mój synuś puchaty, którego cztery kilo wyrosło z czterech milimetrów stwora z ogonem ujrzanego na pierwszym usg. Gdziekolwiek jestem, gdziekolwiek pojadę w celach rekreacyjno-alkoholowych, mam na czole (od wewnątrz) wypisane, że ja, Katarzyna, jestem MATKĄ. I ode mnie zależy, czy wychowam szczęśliwego, poukładanego faceta, czy też Woody’ego Allena (nie, nie zależy mi, żeby Antek był wybitny za cenę neurozy. Neuroza bywa oczywiście pociągająca, a często zabawna, jednakowoż thanks, but no thanks).

Więc oczywiście jestem wielkim wyrzutem sumienia, gdy chwilami ten puchaty blond aniołek doprowadza mnie do granicy wytrzymałości. W końcu JESZCZE kwalifikuje się jako niemowlak, to co ja zrobię z dwulatkiem? Założę sobie papierową torebkę za uszy na stałe i będę w nią oddychać? Nie wiem. Wiem tylko, że warto było, jak cholera. Warto.

Do tego stopnia, że gdy Antoni śpi, tuląc do siebie swoich nieodłącznych towarzyszy, Pana Myszkę i Pana Królika, patrzę na niego i myślę, że tak zajebiste dziecko powinno mieć rodzeństwo. Pielęgnuję w sobie tę myśl wieczorem, gdy zasypiam, po czym budzę się i z każdą mijającą godziną myśl jest jakby MNIEJ WYRAŹNA, dematerializując się około 18:00. Po czym o 19:00 Antoni śpi, tuląc do siebie... (i tak dalej). Man, do I need help.

No dobra, pozdrawia Was wersja mini-me Tomasza Karolaka.

cashew